Categorie archief: IK met PK

Accepteren of opgeven

Accepteren of opgeven

Ik heb een verkeerd woord gebruikt. Ik heb er spijt van zodra ik het uitspreek.

Margreet* heeft chronische pijn die haar belemmert op veel gebieden in haar leven. Ze is bij mij gekomen omdat ze er depressieve klachten van gekregen heeft. Ze heeft nergens meer zin in.

Ze kan al weinig activiteiten ondernemen vanwege haar fysieke problemen, maar naar eigen zeggen onderneemt ze nu helemaal niets meer omdat “de pijn toch alles verpest en het allemaal geen zin meer heeft.” Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Boos op mezelf

Boos op mezelf

85cad367-0c38-4cc6-8f03-6eb73f8a6a11Alweer begon de Shetlander haar te bijten. Ik baalde ervan. Weer zo’n pony die te vaak uit de hand gevoerd krijgt en daardoor steeds in handen en jaszakken bijt. Ik had het kunnen weten bij die Shetlanders!

Mijn cliënte lijkt er niet eens zo van onder de indruk, maar het kan natuurlijk wel gevaarlijk worden. Dan kijk ik nog eens goed. De pony heeft zijn oren plat in de nek. Hij bijt niet echt, maar hij dreigt wel. Hij ontbloot zijn tanden en hapt richting de buik en benen van Ramona.

Ik besluit in te grijpen en haal ze uit elkaar. Ramona komt naar mij toe. De pony rent bokkend door de paddock, proest eens flink en komt dan achter mij staan. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

[Praktijkverhaal] Doe ik het goed?

Doe ik het goed?

Kathleen is heel extravert. Luisterend naar haar spraakwaterval viel het me niet direct op, maar al vrij snel ontdekte ik iets. Kathleen vroeg steeds aan mij om bevestiging bij alles wat ze deed. Ik had haar gevraagd om met het paard los achter zich aan van de ene pion naar de andere pion te lopen. Tijdens deze korte oefening stelde ze al tien vragen!

  • Hoe moet ik dat precies doen?
  • Zal ik aan die kant beginnen met lopen of aan de andere kant?
  • Heb ik nu de goede kant gekozen?
  • Vind het paard het wel fijn?
  • Zou het paard niet liever die andere kant op willen?
  • Hoe vond je dat het ging?
  • Zal ik het nog een keer doen?
  • Hoe lang zal ik nog doorgaan?
  • Denk je dat het paard nog wil doorgaan?
  • Mag ik nu stoppen?

Jinnik_coaching_nieuwsbrief_2018

De vragen kwamen steeds op hetzelfde neer: Doe ik het wel goed? Op het moment dat ik me dit realiseerde kwam het paard in een rechte lijn naar mij toegelopen en naast mij staan.

Zou hij daarmee bedoelen dat ik hier een belangrijk punt te pakken heb? Of wil hij gewoon even pauze? In ieder geval besloot ik dat dit een goed moment was om mijn observatie met Kathleen te delen.

Misschien herkende ze het wel.

Voor het eerst tijdens de sessie was Kathleen stil. Het bleef stil. Ik kreeg meteen zelf een ‘Doe ik het nu wel goed’-gevoel. We zijn pas tien minuten bezig, meestal wacht ik wat langer met feedback geven.

Gelukkig doorbreekt het paard de ongemakkelijke stilte. Hij stapt naar voren en gaat tussen ons in staan. Kathleen verstopt haar gezicht in de manen van het paard en begint te snikken.

Als ze weer een beetje is bijgekomen vertelt ze me dat ze zich haar hele leven heeft afgevraagd of ze het wel goed doet. “Ik wilde altijd alles goed doen voor mijn ouders. Ik wilde dat ze trots op me zouden zijn.

Dus deed ik alles wat er van mij verwacht werd. Nee, ik bedoel: wat ik dacht dat zij zouden willen dat ik zou doen!” Kathleen vertelt mij dat ze nu, midden veertig, in een fase zit waarin ze merkt dat ze geen idee heeft wat ze nou eigenlijk met haar leven wil.

Ze weet niet wat ze zélf wil, omdat ze altijd heeft gedaan wat zij dacht dat haar ouders wilden dat ze zou doen. Ze heeft een burn-out gehad, is daarvan hersteld en nu? Nu staat ze met een groot zwart paard in de bak om er achter te komen wat haar nou echt gelukkig maakt in het leven.

Ik stel voor dat we met kleine stapjes beginnen. Zou ze de oefening waar we mee begonnen zijn, nog eens kunnen doen, maar dan zonder steeds aan mij om goedkeuring te vragen? Kathleen loopt dapper met het paard door de bak.

Het paard staat regelmatig stil, Kathleen moet moeite doen om hem in beweging te houden en ik zie dat ze zich op de lip moet bijten om niet steeds een vraag te stellen. Als ik er naar vraag zegt ze: “Het voelt vreselijk! Ik heb geen idee wat ik moet doen en het voelt allemaal heel ongemakkelijk.”

Ik leg haar uit dat het doorbreken van bestaande patronen altijd ongemakkelijk voelt. Dat is heel normaal. Als we nou in de paardenbak oefenen met het accepteren van dat ongemakkelijke gevoel, waardoor dat wat minder in de weg zit, zou ze dan thuis ook stappen durven zetten die patronen doorbreken?

In volgende sessies doet het paard zijn uiterste best om te zorgen dat Kathleen zich ongemakkelijk voelt. Maar Kathleen kan er steeds beter mee omgaan waardoor ze in de loop van de tijd de ruimte krijgt om te voelen wat haar gelukkig maakt en wat niet. Aan het eind van het traject heeft zij haar baan opgezegd en is ze in een compleet andere sector aan de slag gegaan.

“Ik twijfel nog steeds wel eens,” zegt ze als ik haar aan de telefoon heb, “maar dan denk ik aan dat grote zwarte paard en krijg ik weer vertrouwen in mezelf.”

©Wendela den Tonkelaar, CVPC, 2018

Wil je reageren op dit bericht? Dat kan, plaats hieronder een reactie of stuur een privé mail naar contact@CVPC.nl of bel naar +31 6 14 98 41 69. Je krijgt altijd antwoord.

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Praktijkverhaal #MeToo

#MeToo

“Ik wil leren om mijn grenzen beter aan te geven.” antwoordt Lisanne op mijn vraag wat ze wil bereiken met de paardencoaching. “Ik heb een burn-out gehad. Nu wil ik voor eens en altijd lerMeTooen om voor mezelf op te komen en nee te zeggen.”

Lisanne komt op mij over als een rustige, vriendelijke dame. Een beetje verlegen zelfs. Ze kijkt me niet aan tijdens het praten, in plaats daarvan kijkt ze naar het paard die ze op zijn hals aait.

Haar woorden klinken hard, haar lichaamstaal is zacht. Meent ze wel wat ze zegt?

Ik besluit eerst maar eens te kijken wat er gebeurt als ze met het paard aan de slag gaat. In mijn ervaring geeft het paard meestal ook wel aan of ‘grenzen’ een thema is of niet.

Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Video workshop IK met PK

Mini Workshop IK met PK
Voor meer Innerlijke Kracht met Paardenkracht

Doe mee met de oefeningen in deze video* over de 3 stappen van het IK met PK programma. Paardencoaches Ingrid Serruijs en Lonneke van Pelt nemen je mee door de stappen waarmee je meer PK in je leven kan krijgen. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Het muurtje van Laura

Het muurtje van Laura

Muurtje_van_Laura“Ik vind het eigenlijk wel fijn hier achter mijn muurtje,” zegt Laura tegen mij als we erover hebben gesproken dat ze de mensen in haar omgeving onbewust op afstand houdt. Het paard had haar een spiegel voorgehouden door netjes achter de “muur” te blijven die Laura om zich heen heeft. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Loslaten voor control freaks

[Gastblog] Loslaten voor control freaks

EquiDay Teambuildig“Stap de roundpen in en leid het paard door de slalom”. Dit was een van de opdrachten die we zaterdag moesten doen tijdens onze teambuildingdag met de vrijwilligers. Easy! Toch?

Jawel, natuurlijk. Maar ik mocht er GEEN techniekjes bij gebruiken. Wel mocht het halster met leadrope aan, als ik dat wilde. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

5 tips tegen stress uit de paardencoaching – ontspanningsoefeningen met paarden

5 tips tegen stress uit de paardencoaching

oefeningen_tegen_stressWie heeft er tegenwoordig geen last van stress? Ik zelf in ieder geval wel. Eerlijk gezegd ken ik maar weinig mensen die zo stressbestendig zijn dat ze na een paar weken werken nog net zo ontspannen zijn als tijdens de vakantie op het strand.

Als paardencoach kom ik dit thema dan ook regelmatig tegen bij mijn klanten. Heel veel mensen willen graag een stressvrij leven. Helaas is dit geen realistische wens in onze westerse maatschappij. Wat echter wél mogelijk is, is leren beter om te gaan met die stress. Je kunt leren beter te ontspannen zodat je meer rust en ruimte ervaart in je leven. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Ik dacht dat ik het verwerkt had

Ik dacht dat ik het verwerkt had

Wendy_ten_WoldeLisa* schrikt van haar eigen tranen. “Ik dacht dat ik het verwerkt had”, zegt ze tegen mij. We staan bij het coachpaard die geduldig wacht en zich van Lisa’s tranen niets aantrekt. Toch verontschuldigt Lisa zich hardop: “Het is al zo lang geleden, ik had niet gedacht dat dit nog naar boven zou komen, sorry.” Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Wanneer paarden wel houden van gestresste mensen

Wanneer paarden wél houden van gestresste mensen

Paardenhoeven

Laatst schreef ik over gestresste mensen en waarom paarden daar meestal van weglopen. Paarden willen geen ongezonde, gestresste kuddeleden. Ze willen een veilige en sterke kudde. Dus loop het paard liever weg als die vrouw de wei inloopt met een hoofd vol to do-lijstjes en een lichaam vol stress. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail