Sandra geeft ruimte aan haar gevoel.

Toen Sandra de paddock binnenkwam, zag ik meteen haar gespannen gezicht, opgetrokken schouders en de vermoeide blik in haar ogen. Ze vertelde dat ze van dieren houdt en het bijzonder vond dat ze iets met paarden mocht gaan doen. Ik zag een kleine glimlach verschijnen.

We begonnen met een oefening waarbij Sandra zonder woorden contact moest maken met een van de paarden. Ze koos voor Luna, een zachtaardige merrie met een rustige uitstraling. Terwijl Sandra naast Luna stond, vroeg ik haar om haar ademhaling te volgen en zich bewust te worden van haar eigen lichaam. Ik zag dat haar ademhaling dieper en rustiger werd.

Ik vroeg Sandra wat ze al gedaan had om met haar verdriet om te gaan. Ze antwoordde: “Ik heb geprobeerd om mezelf constant bezig te houden. Ik dacht dat als ik maar genoeg afleiding had, de pijn minder zou worden. Dus ik werkte harder dan ooit tevoren en maakte lange dagen. Ik probeerde mijn gevoelens te ontkennen, deed alsof alles goed was. Maar dat werkte niet, het verdriet bleef aan me knagen en ik werd steeds vermoeider.” Ik zag tranen in haar ogen komen. Op dat moment stapte Luna dichter naar Sandra toe. Ze drukte zacht haar neus tegen Sandra aan en bleef zo staan. Sandra liet haar hand op Luna’s hals rusten. Luna bleef kalm staan. Haar aanwezigheid hielp Sandra te voelen dat het oké was om kwetsbaar te zijn, om haar verdriet toe te laten zonder het te veroordelen. Ze bleven een hele tijd zo staan en Sandra liet haar tranen de vrije loop.

Ik wist niet met welk verlies Sandra te maken had gehad en dat hoefde ik ook niet te weten. Als Sandra dit nu zou moeten delen zou dat nog meer emoties oproepen. Voor haar was het nu belangrijk dat ze eerst zou ontdekken hoe ze om kon gaan met haar emoties. We werkten aan oefeningen die Sandra hielpen om haar verdriet en andere gevoelens ruimte te geven, zodat ze dit ook in het dagelijks leven zou kunnen toepassen.

Luna hielp Sandra om in het hier en nu te blijven, zodat haar verdriet draagbaar was. Hierdoor ervaarde Sandra dat ze haar emoties kon toelaten en niet continu afleiding hoefde te zoeken. Aan het eind van de sessie vroeg ik Sandra wat ze had geleerd. Ze keek naar Luna, die rustig naast haar stond, en zei: “Luna heeft me laten zien dat mijn gevoelens er mogen zijn, zonder oordeel.” Voor Sandra was het een eerste stap in haar rouwverwerking. Ze kon haar verdriet ruimte geven en ervaren in plaats van het weg te stoppen. De volgende stap zou volgen als de tijd daar rijp voor was.

(c)Wendela den Tonkelaar, 2026