„Laat het gewoon los!”

Laat_het_losIk vond het altijd al een irritante uitspraak. Die ergernis wordt alleen maar groter nu ik steeds beter begrijp hoe ons brein in elkaar zit.

Het begint er meestal mee dat iemand een vervelende gebeurtenis in zijn leven deelt. Je bent een dierbare verloren, je baan kwijt geraakt of je baalt er gewoon van dat je baas zo’n zeurpiet is. Je zit er mee. Het blijft de hele dag in je hoofd rondmalen. Je bent jezelf niet.

En dan zegt iemand „Laat het gewoon los!”.

Makkelijk gezegd, denk ik dan, dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken. Als ik dat zou kunnen dan zou ik hier nu niet in tranen tegenover je zitten. Dan zou ik elke nacht goed slapen. Dan zou ik veel meer genieten van de mooie dingen in het leven.

Als het zo makkelijk zou zijn om het „gewoon” los te laten, zouden we dat dan niet allemaal doen? Dan zouden we toch ook niet meer met elkaar er over hoeven te praten? Dan zouden we toch ook geen coaches nodig hebben? 😉

Helaas is het makkelijker gezegd dan gedaan om iets los te laten wat je dwars zit. Ik heb afgelopen maanden eens bij mijn klanten geëxperimenteerd met het thema loslaten. Gewoon om te kijken hoe makkelijk (of moeilijk) dat nou eigenlijk is.

Mijn eerste test voerde ik uit als iemand met het coachpaard aan een touw door de paddock liep. Ineens schreeuwde ik dan met een paniekerige, harde stem „Laat los!”. Wat denk je dat er dan gebeurt?

Uit mijn (ontzettend onwetenschappelijke) test bleek dat 100% van de mensen het touw direct loslaat. Bij navraag blijkt dit heel erg makkelijk te zijn. Sterker nog, het is een automatische reactie die geen enkele moeite kost.

Dan de tweede test. Bij een groep mensen met weinig tot geen ervaring met paarden gaf ik aan dat ik een nieuw coachpaard zou gaan inzetten, zodat het paard ervaring op kon doen met het coachen. Ik haalde een enorm groot, zwart paard op. Type Black Stallion. Terwijl ik met dit paard de paddock inliep zorgde ik ervoor dat hij zich nog wat indrukwekkender aan het publiek presenteerde dan hij al is. Zodra ik hem losliet liet hij zien hoe hard hij kan rennen en hoe hoog hij kan bokken. Een echt showpaard!

Vervolgens vroeg ik aan de groep wat hun indruk van het paard was. Er kwamen woorden naar boven als: groot, krachtig, machtig, sterk, indrukwekkend, dominant, gevaarlijk, angstaanjagend. Hoe meer er geroepen werd, hoe meer de spanning in de groep steeg.

Na een tijdje vroeg ik wie het eng zou vinden om bij dit paard de paddock in te gaan. Vrijwel iedereen stak zijn hand op.

Nou is het helemaal niet handig om zo angstig in interactie te gaan met een sensibel paard als dit. Dus ik zei heel duidelijk en met harde stem „Laat los!”.

Ik heb het meerdere malen getest en steeds weer blijkt dat het 0% van de deelnemers lukt om hun angst los te laten op het moment dat ik daar opdracht toe geef. Ook niet als ik uitleg hoe belangrijk het is dat ze dat doen en dat wellicht hun leven er vanaf hangt.

Het lukt niet.

Dat is niet zo vreemd. Ons brein werkt nu eenmaal zo dat we fysiek gedrag (het touw loslaten) vrij makkelijk kunnen beïnvloeden. Het loslaten van innerlijke processen (gevoelens, gedachtes, herinneringen, etc) kunnen we echter vrijwel niet beïnvloeden.

Volgende keer als je iets vervelends meemaakt en bij iemand wil uithuilen, kies dan iemand uit die niet meedoet aan de „laat het gewoon los”-hype, maar iemand die naar je luistert, met je meeleeft en je steunt. Net zoals paarden dat zo mooi doen.

Herkenbaar? Wat zijn jouw ervaringen met “loslaten”? Deel je ervaringen in de reacties hieronder!

© Wendela den Tonkelaar

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail
  • Melanie van Hoeve

    Ik zit er weer eens middenin; zo’n proces van loslaten. En hoe graag ik me ook niet boos, verdrietig en bang voel, lukt het me niet zomaar om dat niet meer te voelen. Dus ja; enorm herkenbaar.

    • WendeladenTonkelaar

      Mooi verwoord :)

  • Roos

    Heel herkenbaar, en inderdaad HEEL actueel! Good point!
    Wat volgens mij niet zo is, is dat het niet beinvloedbaar is. Je blueprint is niet beinvloedbaar, dus je “lower brain”, je imprint van je reptielenbrein die je “quick and dirty” directe reacties bepaalt op wat je tegenkomt, die kun je niet beinvloeden. Maar je higher-brain reactie op die imprint wel! Kunnen loslaten is een indirecte actie, is een gevolg van iets anders, loslaten als actie op zich gaat niet, als gevolg van iets anders (inzicht, evidentie, erkenning, mogen rouwen/verwerken/plaatsen/verkennen/uiten/whatever) gaat het wel.

    • WendeladenTonkelaar

      Ja helemaal mee eens!

  • Marjorie

    Interessant experiment. Ik had een keer een sessie waarbij een cliënt met mijn paard liep. Ze had niet veel ervaring met paarden. Maar wel met vasthouden. Toen schrok mijn paard en ze probeerde vast te houden. Dus riep ik: “laat hem los!” wat ze direct deed. Het paard rende een paar keer met de staart omhoog heen en weer en het touw aan zijn halster. We keken samen naar hem. Een van de thema’s was ‘chaos in haar leven en haar pogingen om daar grip op te houden” we deden helemaal niets. We keken alleen. En na een paar minuten kwam mijn paard terug, bood zich weer aan haar aan, ze kon het touw weer pakken en weer verder gaan. Soms hoef je niets te doen om los te laten. Of wat nog mooier werkt. Omarm datgene wat je bezig houdt en heb compassie met jezelf. Kijk er vanaf een afstand naar, zonder oordeel. En dan dwarrelt het stof vanzelf weer neer. Of de oplossing komt gewoon boven drijven.

    • WendeladenTonkelaar

      Wat een mooi praktijkvoorbeeld Marjorie!

      • Marjorie

        Dank je!

  • Suzy

    Mooi experiment ! En ja “loslaten” is ook een steeds terugkerend thema bij mij , maar waar ik mij de laatste tijd vorral van bewust geworden ben is dat niet het loslaten op zich moeilijk is maar wel de “weerstand” tegen het loslaten , dus dat vind k een belangrijk werkpunt;)

    • WendeladenTonkelaar

      Wat interessant Suzy! Goed dat je dat nu bij jezelf ontdekt hebt!

  • Suzy

    Dankje Wendela, maar tis een thema dat voor iedereen geldt denk k 😉 als we onze weerstand doorbreken,begint t loslatingsproces pas ..en anders blijven we vechten ..