Kid het vergeten coachpaard

Tijdens de coachweek “IK met PK” in Zweden, maken we bijzondere dingen mee. De komende dagen delen we de aantekeningen uit onze reisverslagen met je. Hieronder vind je de les die coachpaard Kid ons leerde over gevoelens die we liever niet willen zien en het effect daarvan.

Kid, het vergeten coachpaard

SAMSUNG CSCElke avond bespreek ik met Monique, een van de medewerkers van de Sun Dance Ranch, afgestudeerd psycholoog en deze week mijn assistente, welke paarden ik de volgende dag nodig heb in de coaching. Aangezien de kudde in een gigantisch gebied van enkele hectare groot loopt is het wel handig als de paarden die we in de coachingsessies nodig hebben die ochtend in de paddock bij de ranch staan. Daar zorgt Monique dus voor.

We maken altijd een lijstje waarop meer paarden staan dan we nodig hebben en ’s ochtends bekijkt Monique dan welke paarden er mee willen werken en welke niet. De paarden die mee willen werken bereidt ze voor op de sessie en er is één paard extra voor het geval een paard tijdens de sessie niet goed aan kan.

Gisteravond zei ik tegen Monique welke paarden ik nodig had. Ik wilde graag Kalle, de shetlander, gebruiken. Zijn beste vriendinnetje is Moa, een tinker. Beide zijn heel goede coachpaarden. Dus ik zei tegen Monique „Haal ze allebei maar op, dan kijken we morgen wie van hun twee aan de sessie mee wil werken.”

Vanochtend werd ik wakker en ik dacht „We zijn Kid vergeten. Kid hoort er ook bij.”. Kalle is heel lang hengst geweest. Nu heeft hij binnen de kudde zijn eigen mini harem, bestaande uit Moa en Kid.

Nou heb ik Kid al meerdere malen getest voor de coaching en ze wilde elke keer niet aan de sessies meewerken. Ik had het idee dat ze zelf niet genoeg in balans is (mentaal gezien) om anderen te kunnen helpen. Maar ik vond het ook geen fijn idee dat twee paarden uit deze mini kudde de hele ochtend bij de ranch zouden zijn en Kid dan „alleen” achter zou blijven. Dus vanochtend heeft Monique ze alle drie opgehaald.

Op het moment dat de coachingsessie begon stond het drietal gezamenlijk in de grote rijbak in een hoekje gras te eten. We besloten om eerst maar eens met alle drie de paarden kennis te maken en te kijken welk paard mee wilde werken aan de coaching.

De cliënt liep op de paarden af en ging rustig contact met ze maken. Ze bleef heel lang bij Kid staan en Kid bleef rustig bij haar staan. Dat Kid niet wegliep vond ik al opvallend want ik dacht dat ze, zodra het over een coaching zou gaan, meteen weg zou lopen. Ze had alle ruimte om weg te gaan en toch bleef ze staan.

Ondanks dat ze daar samen zo stonden hadden ze voor mijn gevoel niet echt contact met elkaar. Ik vroeg hoe dat kwam. „Tsja” zei ze „ik kan Kid eigenlijk niet echt zien, er hangen zo veel manen voor haar ogen, ik probeer haar manen aan de kant te doen maar het lijkt wel alsof ze niet gezien wil worden.”

Nou hadden we het deze week al meerdere keren gehad over delen van jezelf die niet gezien mogen worden. Ik denk dat iedereen deze delen wel in zich heeft. Vaak zijn het negatieve gevoelens of nare herinneringen die je liever niet aan wil gaan. Het is fijner om ze niet te zien of om ze te negeren. En toch zijn ze er…

Op het moment dat we het met elkaar hier over hadden begon Kid ineens wel contact te zoeken met de vrouw die al een tijdje tegenover haar stond. Ze begon tegen haar buik te duwen, in haar jas te happen, in haar handen te duwen en zo ging ze maar door.

Cognitieve processen die zich binnen in je afspelen, zoals gevoelens, gedachten en herinneringen, kunnen soms heel opdringerig zijn. Hoe minder ze „gezien” mogen worden, hoe meer ze zich opdringen. Je kan ze niet wegduwen, ze laten zich niet wegduwen. Het lijkt wel alsof ze hier alleen maar sterker van worden. Ze houden je ’s nachts wakker. Ze leiden je af van de dingen die er echt toe doen. Het kost je heel veel energie.

Kid liet vandaag heel mooi zien wat er gebeurt als een deel van jezelf niet gezien mag worden. Hierdoor hadden we daarna een hele interessante en waardevolle sessie. Wat was ik blij dat Monique haar die ochtend tóch opgehaald had!

©2016, Wendela den Tonkelaar, Centrum voor Paardencoaching

Herkenbaar? Deel je ervaring via de reacties hieronder!

PS Meer weten over de coachweek in Zweden? Klik hier voor alle info en de reisdata!

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail