Auteursarchief: Jo-Anne de Weerd

Van rauw via rouwen naar verder leven met verlies

 Van RAUW via ROUWEN naar VERDER LEVEN MET VERLIES

Begeleiding bij pijn, verlies, afscheid en nazorg.

Het verlies van een partner, ouder, kind, broer, zus of andere naaste kan enorme consequenties hebben in het leven. Maar ook het verlies van een dier, een baan, gezondheid of een intensieve levensveranderingen door een verhuizing, emigratie, verandering van school, scheiding, ontslag, faillissement of trauma.

Ieder mens maakt in zijn leven verschillende verliezen mee en de mate van beleving hiervan kan meer of minder bewust en heftig zijn.

Hoe ga je hiermee om? Hoe geef je dit een plek in je leven? Hoe moet je hierna verder met je leven?

paard rolt

Verliesverwerking is eigenlijk geen goed woord. Verlieswerk of verliesbegeleiding zou beter passen. Verlies en verandering zijn soms het begin van een nieuwe levensfase en dit eist aandacht wat kan leiden tot groei, doch het kan gepaard gaan met veel pijn en verdriet. Verlies kan diepe wonden nalaten of zelfs het basisvertrouwen, veiligheid en de levensessentie zodanig aantasten, dat begeleiding noodzakelijk blijkt.

In het door mij ontwikkelde begeleidingsprogramma gaat het erom mensen op hun pad van verder leven met verandering of verlies te volgen en te coachen. Het gaat om beseffen, aanvaarden, plaatsen, accepteren en doorleven. Er is geen terug, deuren sluiten, andere nog ongekende deuren gaan open. Rouwen betekent: “Niet meer…………. En nu??” Het programma ondersteunt het genoodzaakt moeten opgeven van een manier van leven.

Afgestemd op de behoefte van de klant wordt er in het begeleidingsprogramma gekeken in hoeverre de bestaanskern is aangetast. De fundamentele basisbehoeften van ieder mens zijn samen te vatten in het bestaansbegrip “KERN”, dit  staat voor: Kracht en controle; Eigenwaarde; Rechtvaardigheid; Nu in relatie tot later.

Kracht, controle en Eigenwaarde

Indien men een intens verlies heeft geleden, kan men de controle over zichzelf en het “gewone” leven verliezen. Men wordt geconfronteerd met de verstoring van stabiliteit, structuur en controle op het dagelijks leven, wat invloed kan hebben op de (innerlijk) kracht, het gevoel van eigenwaarde en identiteit.

Rechtvaardigheid

De eerdere zekerheden zijn veranderd en niet meer zo zeker. Het verlies kan een wezenlijke verandering in het leven teweeg brengen, waardoor de dagelijkse werkelijkheid geen veiligheid meer biedt. Gevoelens van gemis, hulpeloosheid, zinloosheid, angst of boosheid, kunnen overslaan op andere levensgebieden en een verlammende uitwerking hebben. Men wordt geconfronteerd met de eigen kwetsbaarheid en onmacht, de basisveiligheid kan behoorlijk aangetast zijn. Verlies en verandering kan totale ontwrichting en onrechtvaardigheid met zich meebrengen.

Nu en vroeger in relatie tot later; Het levensverhaal en de levensvragen

Er wordt o.a. gewerkt met het levensverhaal. Zowel het verhaal van de klant zelf, als het levensverhaal van de overledene of de verliessituatie is van belang. Als men niet meer vooruit kan kijken (verlies van toekomst), dan kijkt men terug. Wanneer men voortdurend in het verleden kijkt, is er geen ruimte voor het heden of de toekomst. Het gaat veelal om (levens)vragen die niet gehoord en verwerkt zijn en zich steeds weer aandienen om beantwoord te worden: Wat of wie verliest men en wat betekent dit? Soms betekent het het verliezen van alles, niets is meer zoals het eerder leek te zijn: “Waarom overkomt ons dit?” “Wat is de zin van mijn leven?” “Wat is mijn doel?” “Wat had ik nog willen zeggen of doen?”

Deze vragen en (her)beleving is geen kwestie van keuze, maar ervaring. “Life review”, het herbezien van het leven gaat automatisch, het gebeurt, het overkomt je en het is niet selectief! In die zin gaat rouw nooit over, het beïnvloedt de rest van het leven, maar het is wel mogelijk hiermee om te leren gaan en het leven weer kwaliteit te geven. Betekenis en zingeving maakt het verschil tussen overleven en leven.

TRAUMA, PTSS en de automatische piloot

Na een intense levenservaring kan het gebeuren dat men voortleeft op de “automatische piloot”. Het lukt niet om de draad van het leven weer op te pakken. Men raakt steeds verder geïsoleerd, verliest niet alleen het contact met relaties, maar ook met zichzelf.

Onverwerkt verdriet en verlies kan leiden tot verplaatste rouw en dit kan weer leiden tot PTSS. Ervaren trauma’s worden in het lichaam opgeslagen en kunnen ongewild op diverse momenten en manieren weer herbeleefd worden. Dit kan gepaard gaan met onverklaarbare lichamelijke en emotionele reacties; intense angst of paniek, depressie, concentratiestoornis, slaapproblemen, nachtmerries, eetproblemen en allerlei lichamelijke pijnen en klachten. Meestal wordt het dagelijks functioneren hierdoor sterk beïnvloed, herkent men zichzelf niet meer, voelt men zich onbegrepen, alleen of eenzaam.

Hulp en ondersteuning hiervoor vragen of vinden is een lastig traject. Veelal zijn therapieën gebaseerd op veel praten en daarmee wordt het verlies of de pijn niet ongedaan gemaakt.

De uitdrukkingen; “Het helpt toch niet”; “Ik ben de grip op mijn leven kwijt”; “Ik heb geen overzicht meer”; “Sinds dat voorval leef ik op de automatische piloot”; “Ik voel me geamputeerd”; “Ik ben mee gestorven”, of; “Mijn leven is kapot” zijn allemaal signalen dat de levensenergie niet meer doorstroomt.

Coachen met behulp van paarden na verlies, trauma of PTSS

Een intensieve levensverandering kan diepe wonden achterlaten die soms heel moeilijk te helen zijn. Paarden, maar ook andere dieren, kunnen een enorme steun zijn voor mensen. Ze (ver)oordelen niet, hebben geen agenda, vragen geen uitleg.paard en 2 benen bewegen ons lichaam, 4 benen onze ziel

De essentie van de sessies “Verder leven na verlies” met de paarden is dat de klant een aantal rouwtaken, op zijn eigen tijd en vanuit zijn eigen tempo, heeft te volbrengen.

Er wordt uitgegaan van de verschillende verliestaken: Openlijke erkenning, het mogen en kunnen benoemen en beschrijven van het verhaal brengt langzaam (her)ordening in de chaos en wanneer dit weer wat overzichtelijker is ontstaat er weer balans en uiteindelijk een verbinding, een voorzichtige hernieuwde blik op de toekomst om weer te kunnen gaan leven in plaats van overleven.

Het gaat altijd over het erkennen, aanvaarden wat er is gebeurd, het ordenen en opnieuw verbinden met het (dagelijks)leven. Dit zijn de feitelijke rouwtaken, het verlieswerk, wat leidt tot verder leven na verlies en verandering.

Vasthouden en onderdrukken van pijn en verdriet leidt tot stagnatie en overleven, loslaten is feitelijk bevrijding en geeft ruimte om weer te stromen, te leven.

Over de auteur: Mijn visie, passie en keuzes

Praktijk Manipura

Zowel in mijn werk als in mijn privéleven heb ik ervaren wat verandering en verlies kan doen. Vanaf 1983 geef ik naast mijn werk als gespecialiseerd verpleegkundige, individuele begeleiding, workshops en trainingen rond veranderingsprocessen en verliesbegeleiding. Vanaf 2004 ben ik mijn ervaring en deskundigheid gaan combineren met de inzet van paarden en honden en heb veel van en met hen geleerd. Ik zie ze dan ook als zeer belangrijke aanvulling en co-therapeut, binnen mijn werk met mensen die met intensieve levensveranderingen, verlies of  rouw moeten dealen. Samen dragen we bij aan een blijvende, duurzame verbetering van gezondheid en functioneren bij pijn, verlies en trauma. We brengen denken, voelen en handelen in harmonie, zodat mensen weer in hun eigen kracht komen.

De kwaliteit van de coachsessies met dieren wordt bepaald door de keuze elke situatie te begeleiden vanuit aandacht, respect, medeleven en in openheid voor wat zich aandient of zich wil ontvouwen. Er wordt uitgegaan van het “verlieswerk”, waarbij de klant toonaangevend is.

Het is niet noodzakelijk dat dit begeleidingsprogramma in hetzelfde jaar van het verlies start, de praktijk wijst uit dat dit ook kortere of zelfs langere tijd daarna nog wenselijk kan zijn. Rouwen kent geen tijd en kan een leven lang duren! De duur van een coachtraject is afhankelijk van de vraagstelling en kan uit meerdere sessies bestaan en op diverse plaatsen in Nederland aangeboden worden.

 

“Niet de tijd

maar geduld, ruimte, inzicht

en de juiste aandacht

heelt alle wonden.”

 

Door: Anna Sofia van Hooijdonk – Coach CVPC
© Anna Sofia van Hooijdonk, 2019

L.I.V.I.N.G. – Health – Wealth – Lifestyle
Praktijk voor Preventief Gezondheidsadvies, Pijnbegeleiding en Verliesbegeleiding.

Tel: 06-45522696,
e-mail: living.lifecoach@gmail.com
Website: www.info-living.nl

 

Wil je reageren op dit bericht? Dat kan, plaats hieronder een reactie of stuur een privé mail naar contact@CVPC.nl of bel naar +31 6 14 98 41 69. Je krijgt altijd antwoord.

 

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Praktijkverhaal; doe ik het goed?

Doe ik het goed?

Kathleen is heel extravert. Luisterend naar haar spraakwaterval viel het me niet direct op, maar al vrij snel ontdekte ik iets. Kathleen vroeg steeds aan mij om bevestiging bij alles wat ze deed. Ik had haar gevraagd om met het paard los achter zich aan van de ene pion naar de andere pion te lopen. Tijdens deze korte oefening stelde ze al tien vragen!

  • Hoe moet ik dat precies doen?
  • Zal ik aan die kant beginnen met lopen of aan de andere kant?
  • Heb ik nu de goede kant gekozen?
  • Vind het paard het wel fijn?
  • Zou het paard niet liever die andere kant op willen?
  • Hoe vond je dat het ging?
  • Zal ik het nog een keer doen?
  • Hoe lang zal ik nog doorgaan?
  • Denk je dat het paard nog wil doorgaan?
  • Mag ik nu stoppen?

Jinnik_coaching_nieuwsbrief_2018

De vragen kwamen steeds op hetzelfde neer: Doe ik het wel goed? Op het moment dat ik me dit realiseerde kwam het paard in een rechte lijn naar mij toegelopen en naast mij staan. Zou hij daarmee bedoelen dat ik hier een belangrijk punt te pakken heb? Of wil hij gewoon even pauze? In ieder geval besloot ik dat dit een goed moment was om mijn observatie met Kathleen te delen. Misschien herkende ze het wel.

Voor het eerst tijdens de sessie was Kathleen stil. Het bleef stil. Ik kreeg meteen zelf een ‘Doe ik het nu wel goed’-gevoel. We zijn pas tien minuten bezig, meestal wacht ik wat langer met feedback geven. Gelukkig doorbreekt het paard de ongemakkelijke stilte. Hij stapt naar voren en gaat tussen ons in staan. Kathleen verstopt haar gezicht in de manen van het paard en begint te snikken. Als ze weer een beetje is bijgekomen vertelt ze me dat ze zich haar hele leven heeft afgevraagd of ze het wel goed doet. “Ik wilde altijd alles goed doen voor mijn ouders. Ik wilde dat ze trots op me zouden zijn. Dus deed ik alles wat er van mij verwacht werd. Nee, ik bedoel: wat ik dacht dat zij zouden willen dat ik zou doen!” Kathleen vertelt mij dat ze nu, midden veertig, in een fase zit waarin ze merkt dat ze geen idee heeft wat ze nou eigenlijk met haar leven wil. Ze weet niet wat ze zélf wil, omdat ze altijd heeft gedaan wat zij dacht dat haar ouders wilden dat ze zou doen. Ze heeft een burn-out gehad, is daarvan hersteld en nu? Nu staat ze met een groot zwart paard in de bak om er achter te komen wat haar nou echt gelukkig maakt in het leven.

Ik stel voor dat we met kleine stapjes beginnen. Zou ze de oefening waar we mee begonnen zijn, nog eens kunnen doen, maar dan zonder steeds aan mij om goedkeuring te vragen? Kathleen loopt dapper met het paard door de bak. Het paard staat regelmatig stil, Kathleen moet moeite doen om hem in beweging te houden en ik zie dat ze zich op de lip moet bijten om niet steeds een vraag te stellen. Als ik er naar vraag zegt ze: “Het voelt vreselijk! Ik heb geen idee wat ik moet doen en het voelt allemaal heel ongemakkelijk.” Ik leg haar uit dat het doorbreken van bestaande patronen altijd ongemakkelijk voelt. Dat is heel normaal. Als we nou in de paardenbak oefenen met het accepteren van dat ongemakkelijke gevoel, waardoor dat wat minder in de weg zit, zou ze dan thuis ook stappen durven zetten die patronen doorbreken?

In volgende sessies doet het paard zijn uiterste best om te zorgen dat Kathleen zich ongemakkelijk voelt. Maar Kathleen kan er steeds beter mee omgaan waardoor ze in de loop van de tijd de ruimte krijgt om te voelen wat haar gelukkig maakt en wat niet. Aan het eind van het traject heeft zij haar baan opgezegd en is ze in een compleet andere sector aan de slag gegaan. “Ik twijfel nog steeds wel eens,” zegt ze als ik haar aan de telefoon heb, “maar dan denk ik aan dat grote zwarte paard en krijg ik weer vertrouwen in mezelf.”

©Wendela den Tonkelaar, CVPC, 2018

Wil je reageren op dit bericht? Dat kan, plaats hieronder een reactie of stuur een privé mail naar contact@CVPC.nl of bel naar +31 6 14 98 41 69. Je krijgt altijd antwoord.

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

Praktijkverhaal #MeToo

#MeToo

“Ik wil leren om mijn grenzen beter aan te geven.” antwoordt Lisanne op mijn vraag wat ze wil bereiken met de paardencoaching. “Ik heb een burn-out gehad. Nu wil ik voor eens en altijd lerMeTooen om voor mezelf op te komen en nee te zeggen.”

Lisanne komt op mij over als een rustige, vriendelijke dame. Een beetje verlegen zelfs. Ze kijkt me niet aan tijdens het praten, in plaats daarvan kijkt ze naar het paard die ze op zijn hals aait.

Haar woorden klinken hard, haar lichaamstaal is zacht. Meent ze wel wat ze zegt?

Ik besluit eerst maar eens te kijken wat er gebeurt als ze met het paard aan de slag gaat. In mijn ervaring geeft het paard meestal ook wel aan of ‘grenzen’ een thema is of niet.

Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

[Paardencoachboek] Paardentaal

Recensie: Paardentaal – Communiceren met paarden in hun eigen taal – Sharon Wilsie & Gretchen Vogel19642_OS_Paardentaal_3D

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Het boek Paardentaal is het boek waar ik al jaren op gewacht heb. Natuurlijk zijn er al veel boeken geschreven waarin geprobeerd wordt de paardentaal te duiden.

Sommige daarvan zijn ronduit slecht en niet gebaseerd op enig onderzoek. Andere hebben een stevige onderbouwing, maar zijn zo wetenschappelijk geschreven dat het moeilijk is je er door te worstelen. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail

[PaardencoachBoek] Leiden met je hart

Recensie: Leiden met je hart – Lessen van een leven met paarden door Allan J. Hamilton

19462_Leidenmetjehart_OS_3D_LoRes_72DPIHet eerste wat opvalt aan het nieuwe boek van Allan J. Hamilton is het formaat. Het is een stuk handzamer dan zijn (dikke!) vorige boek Zen Mens, Zen Paard. Precies het goede formaat voor een drukke, werkende moeder zoals ondergetekende. Leiden met je hart bestaat uit korte, losse verhalen. Ze zijn los van elkaar te lezen, zodat ze ook met de continue onderbreking van spelende kinderen prima te volgen zijn zonder dat je steeds weer de draad op moet pakken. De meeste verhalen zijn zo kort dat je ze in een minuut gelezen hebt. Lees verder

Deel:
facebooktwitterlinkedinmail